zomer 2009
Ik ben druk aan het werk met mijn waterspiegels. Ik werk aan een doek van 300/90 cm. Ik schilder een slootkant naast mijn huis. Ik probeer met dit motief de stilte van een onogenlijke plek en een onnozel moment te horen. Ik wacht tot de dingen me wat terugzeggen. Tijdens het werk ontstaat vanzelf afstand tot dat ene moment en die ene plek. De techniek van eindeloos herhaald opbrengen en weer afschrapen geven het doek een eigen materialiteit, los van het beeld. De indirecte, niet expressieve handelingen ontdoen het doek van individualiteit, subjectiviteit, en maakt het werk abstract. Ik moet wennen aan het geduldig luisteren. Want het geeft geen kick. Het is een gevoel van nergens zijn, ook al is de voorstelling herkenbaar. Ik moet wennen aan een beeldtaal die los staat van wat ik ken. Het is geen realisme, geen expressionisme, geen pure abstractie, het is materieel maar ook weer niet.. Ik ben benieuwd.
Het doek met de hond is inmiddels gereed. Die hond snap ik niet. Hij zwemt dwars door de stilte. Een moment zonder logica. Weer is de techniek zo haaks op de voorstelling gezet, dat vervreemding optreedt. Ik zoek daarmee de ontdinging van de dingen. Tenminste, dat bedenk ik nu.
