Ik ben goed bezig
ja ja, dat zeg je nu wel..
Ik ben de laatste tijd gefascineerd door wat een visueel beeld is. Het begon allemaal in Israel. Geinspireerd door de inkijk die me vergund werd in het bad van Herodes, in de Masada. In de afgegraven geschiedenislagen kijk je in een soort doos naar beneden en je ziet in een wereld die er niet is. Er wordt moeite gedaan je uit te leggen wat je ziet. In feite kijk je naar een afwezigheid. Die afwezigheid maakt wat je ziet wat je ziet want absentie is ook iets. Het heeft me aan het denken gezet over de rol van het beeld en de gewaarwording. Sinds de 20ste eeuw zijn de kunstenaars het beeld zelf gaan waarnemen als ding. Het beeld werd immers gewantrouwd als instrument voor waarheidsvinding omdat de waarneming steeds hachelijker werd. Ik denk nu dat dat komt door het besef van die absenties. We ontdekten dat zien een zaak is van concepten en dat beelden in feite staan voor onze onzekerheid van wat er is. De rol van de waarneming is in de kunst gaan schuiven. Zichtbaarheid is immers een valstrik geworden? Kunstenaars hebben de taak gekregen kritisch te kijken naar de beelden. Die kritiek op het beeld is nodig omdat het beeld onbetrouwbaar is gebleken. Het beeld maakt absent, is de aanwezigheidskiller. Magritte is daar al mee bezig geweest maar sinds de jaren 60 is het zeker niet langer zinvol om traditionele beelden te maken. We leven nu in een wereld van beelden over beelden. Zie Herodes. Gek is dat. Absenties. Die afwezigheid openbaart echter een leegte die verademend is als je leugenbeelden gewend bent.
Ik ben ruimtes gaan schilderen op waardeloze beelddragers. Voorlopigheden op board. Er ontstaat een rare serie kijkruimtes met muziekstandaards en stoeltjes. Ik speel met ruimtetrucjes en verras. Ik schilder ruimtes met lege dynamisch geschilderde landschappen over bestaande prenten uit de kringloopwinkel. Recycling van beelden. Secondlife. En ik maak ook grote doeken waarin ik architectuurachtige vormen schilder waarin een niet definieerbare ruimtelijkheid voelbaar wordt gemaakt. In die grote doeken ga ik de absentie voelen.
