kunstveiling Arte de la Esperanza

ik stel het doek op de afbeelding beschikbaar voor deze veiling.

  

 

 

 

 

Arte de la Esperanza is een kunstproject van de stichting Hester. De stichting zet zich in voor het bestrijden van geweld tegen vrouwen in (vooral) de Mexicaanse stad Ciudad Juárez, waar in 1998 Hester van Nierop werd vermoord. Ze steunt daarbij o.a. het werk van de plaatselijke organisatie Casa Amiga. 25 kunstenaars is gevraagd een kunstwerk beschikbaar te stellen voor een veiling. De gehele opbrengst komt ten goede aan het Project Zelfverdedigingscursus voor Vrouwen in Ciudad Juárez. Zie voor meer informatie op www.hester.nu.

Er doen mee:  Amesz Ria, Arma Ad, Bisschops Mariel, Broek Rob van de, Dongen Iris van, Ex Titia, Geurts Gonny, Herrikhuijzen Jan Jippe van, Johns Jeanne, Koetse Cis,Kuipers David,Lenger Frea, Markus Ans, Molenkamp Charlotte, Noort Maartje van den, Opstelten Ingerid, Rosing Sonja, Serno Joop, Staal Rene, Swillens Mo, Vlietstra Ineke, Voets Annemarie, Vogel Henrie, Waleson Veronica, Weishut Saskia,

De expositie wordt gehouden in het Atrium in Den Haag vanaf 11 april. Op 11 april is er een dag voor de pers en op 21 april de veiling.

mooie recensie

recensieIn het Friesch Dagblad is een mmoi artikel geplaats door Sake van Ek. Ik ben blij dat mijn werk goed uitgelegd is. Druk op het onderlijnde woord recensie.

opening tentoonstelling Galerie 't Hoen in Dokkum

5 mei wordt een expositie van mijn werk geopend in Dokkum

Op 5 mei opent Peter 't Hoen in zijn galerie een tentoonstelling van mijn werk, samen met het werk van de Belgische keramist Luk Versluys. Ik laat er mijn kijdozen voor het eerst zien aan het publiek. http://www.galeriethoen.nl/

uitnodiging

opening nieuwe expositieruimte Alosery Art Gallery

Zaterdag was de opening van de nieuwe galerieruimte van Alosery Art Gallery in Almere. Sjaak en Marjo, de galeriehouders, hebben enorm hun best gedaan. Het was een mooie opening en een goed begin van een nieuwe fase in de galerie.

zie website:http://www.artway.eu/artway.asp?id=11&lang=nl&action=show&type=gallery

http://www.artway.eu/artway.asp?id=11&lang=nl&action=show&type=gallery

Ik ben goed bezig

ja ja, dat zeg je nu wel..

Ik ben goed bezig. Ik ben mijn vierde kijkruimte op groot formaat aan het afronden. Na veel geploeter ademen ze de sfeer die ik zoek en ontroeren me. Ik maak tussendoor mijn onbelangrijke schilderijen. Dat geeft een mooi evenwicht.
Ik ben de laatste tijd gefascineerd door wat een visueel beeld is. Het begon allemaal in Israel. Geinspireerd door de inkijk die me vergund werd in het bad van Herodes, in de Masada. In de afgegraven geschiedenislagen kijk je in een soort doos naar beneden en je ziet in een wereld die er niet is. Er wordt moeite gedaan je uit te leggen wat je ziet. In feite kijk je naar een afwezigheid. Die afwezigheid maakt wat je ziet wat je ziet want absentie is ook iets. Het heeft me aan het denken gezet over de rol van het beeld en de gewaarwording. Sinds de 20ste eeuw zijn de kunstenaars het beeld zelf gaan waarnemen als ding. Het beeld werd immers gewantrouwd als instrument voor waarheidsvinding omdat de waarneming steeds hachelijker werd. Ik denk nu dat dat komt door het besef van die absenties. We ontdekten dat zien een zaak is van concepten en dat beelden in feite staan voor onze onzekerheid van wat er is. De rol van de waarneming is in de kunst gaan schuiven. Zichtbaarheid is immers een valstrik geworden? Kunstenaars hebben de taak gekregen kritisch te kijken naar de beelden. Die kritiek op het beeld is nodig omdat het beeld onbetrouwbaar is gebleken. Het beeld maakt absent, is de aanwezigheidskiller. Magritte is daar al mee bezig geweest maar sinds de jaren 60 is het zeker niet langer zinvol om traditionele beelden te maken. We leven nu in een wereld van beelden over beelden. Zie Herodes. Gek is dat. Absenties. Die afwezigheid openbaart echter een leegte die verademend is als je leugenbeelden gewend bent.

Ik ben ruimtes gaan schilderen op waardeloze beelddragers. Voorlopigheden op board. Er ontstaat een rare serie kijkruimtes met muziekstandaards en stoeltjes. Ik speel met ruimtetrucjes en verras. Ik schilder ruimtes met lege dynamisch geschilderde landschappen over bestaande prenten uit de kringloopwinkel. Recycling van beelden. Secondlife. En ik maak ook grote doeken waarin ik architectuurachtige vormen schilder waarin een niet definieerbare ruimtelijkheid voelbaar wordt gemaakt. In die grote doeken ga ik de absentie voelen.

serie kijkdozen

serie kijkdozen

Ik heb de laatste weken onbelangrijke schilderijen gemaakt. Op waardeloze materialen heb ik kleine kijkjes geschilderd. Daarmee geef ik tegenwicht aan mijn grote doeken waar ik heel lang mee bezig ben. Ik verken nieuwe mogelijkheden en probeer lichtruimtes te maken. In de map van 2010 heb ik een aantal van deze kijkjes opgenomen.

reis naar Israel

verslag van mijn reis naar Israel

Ik ben in april een week naar Israël geweest, met een groep van 11 kunstenaars uit Kampen. We logeerden bij kunstenaars. We hebben (daardoor)veel meegemaakt samen. Het was hartverwarmend. We hebben er ook nog een paar dagen Jeruzalem aan vast geknoopt. 
Na de reis hebben we in Kampen een expositie ingericht van ons werk. 

In Eilat zijn ze heel trots op hun overwinningen in en op het weerbarstige land.
Achter die trots voel ik een heel ander verhaal.  
Dat gevoel begon al met waar elke excursie in Eilat mee begint: het museum voor de Holocaust.
Het is de bekende ervaring: megaleed en je kijkt er naar. Maar waar kijk je naar? En wat toont de ander? Waarom dit? Ik weet niet hoe ik dat uit moet leggen.
Ik keek nog vanuit dit verschoven perspectief met vele verdwijnpunten naar de vissen in de kooien, ons volgende programmapunt. In hun mooie vissenogen lees je datzelfde ongekende verhaal. Je staat erbij en je kijkt ernaar.
Die ongenaakbaarheid raakt me. Het is een land met te veel ogen met ongekende verhalen.

Vanuit de bewoners van Eilat bezien doen ze het goed. Hun verhaal is vol superlatieven.
Het is een pioniersstad vol met overlevers. Ze leven in hun cocon op water. Met overmacht van techniek wordt dit leven afgedwongen. Alles is verbonden door de zwarte draden van de irrigatiebuizen. Want het leven stroomt door slangen. Dit soort kunstmatig leven zie je niet alleen in de irrigatiewerken. In dat kleine landje 'framen' de bewoners hun eigen bedachte samenlevingsconstructies, afgedwongen op de buren en de omgeving met behulp van zorgvuldig gekoesterde herinneringen en verwachtingen. Oud en nieuw zeer, macht en machteloosheid. Het is een permanente staat van contactloosheid, met de dieren, met het landschap, de ander maar vooral ook met zichzelf. 

Geïnspireerd door die mentale constructies waarin de bewoners van het concept Israel leven heb ik werk gemaakt op waardeloze materialen, voorlopig en schetsmatig, zonder enige opsmuk. Je ziet improvisaties op observatiehutten, vogelhuisjes, kooien, kijkgaatjes, ramen en landschappen. Perspectieven op de werkelijkheid. Trefwoorden zijn: concepten en constructies in de woestijn. Het is maar hoe je het bekijkt. 

contact

opening

binnenkant

zicht op binnen

waterslangen

voor het raam

observatiehut

kwetsbaar

kijk

kijkjes

zwaar

zwaar landschap

raamwerk

constructies

concepten in de woestijn

Ilan Moyal en..  

zomer 2009

Ik ben druk aan het werk met mijn waterspiegels. Ik werk aan een doek van 300/90 cm. Ik schilder een slootkant naast mijn huis. Ik probeer met dit motief de stilte van een onogenlijke plek en een onnozel moment te horen. Ik wacht tot de dingen me wat terugzeggen. Tijdens het werk ontstaat vanzelf afstand tot dat ene moment en die ene plek. De techniek van eindeloos herhaald opbrengen en weer afschrapen geven het doek een eigen materialiteit, los van het beeld. De indirecte, niet expressieve handelingen ontdoen het doek van individualiteit, subjectiviteit, en maakt het werk abstract. Ik moet wennen aan het geduldig luisteren. Want het geeft geen kick. Het is een gevoel van nergens zijn, ook al is de voorstelling herkenbaar. Ik moet wennen aan een beeldtaal die los staat van wat ik ken. Het is geen realisme, geen expressionisme, geen pure abstractie, het is materieel maar ook weer niet.. Ik ben benieuwd.
Het doek met de hond is inmiddels gereed. Die hond snap ik niet. Hij zwemt dwars door de stilte. Een moment zonder logica. Weer is de techniek zo haaks op de voorstelling gezet, dat vervreemding optreedt. Ik zoek daarmee de ontdinging van de dingen. Tenminste, dat bedenk ik nu.

Open huis 25 oktober

Het Open Huis werd goed bezocht.

workshop kleur

workshop kleur

In mijn atelier geef ik regelmatig workshops. Op de foto's ziet u 10 dames aan het werk. Twee workshops die gingen over kleur. ik heb ze een kleurbeeld van zichzelf laten maken en vandaar uit hebben we over kleur en persoonskenmerken gesproken. Uiteindelijk zijn er werkstukken gemaakt waarin vorm en kleur een persoonlijk verhaal zijn gaan vertellen.